Soms krijg je ineens zo’n vraag die je hart een sprongetje laat maken – van enthousiasme, maar ook van gezonde spanning.
Half november werd ik benaderd door de diaconie van de kerk in Giessenburg. Ze hadden via via over de Moyo Care Foundation gehoord en wilden graag dat ik iets kwam vertellen over ons werk. In de toekomst willen ze ons mogelijk ondersteunen.
Wauw.
Dat raakte me. Nog vóór de stichting officieel ‘live’ ging, werden we al uitgenodigd om een presentatie te geven. Spannend? Zeker. Maar ‘nee’ zeggen? Geen denken aan 😉. Het moest alleen even landen.
Na wat navragen over de groepsgrootte (en een gouden tip van Jet om een kleine PowerPoint te maken – thanks Jet! 😉), zakte de eerste zenuwen. Ik voelde: dit komt goed. Ik wéét wat ik wil vertellen. Dit is mijn verhaal. Het leeft in mijn hart. En dan is het eigenlijk niet moeilijk.
De presentatie ging gelukkig goed en werd warm ontvangen. Na afloop kreeg ik meteen een nieuwe uitnodiging: of ik het verhaal ook wilde komen delen met de 2 catechisatiegroepen deze winter. Want… tromgeroffel…ze willen met beide groepen, dit hele winterseizoen, gaan sparen voor onze stichting.
Wéér een wauw-momentje.
Natuurlijk zei ik ja. Het ontroerde me oprecht hoe de kerk meedenkt en ons initiatief zo liefdevol wil ondersteunen.
Begin december stond ik dus twee avonden achter elkaar voor een groep tieners. En ja hoor, de zenuwen kwamen toch weer een beetje terug. Tieners… wat kun je verwachten? Een jongensgroep en een meidengroep. Klaar voor onderuitgezakte, verveelde blikken en giechelende meiden?
Maar wat gebeurde er?
Ze luisterden. Stelden vragen. Écht goede vragen. Ze waren betrokken en nieuwsgierig. Het verraste me enorm – en het raakte me.
Na drie presentaties ging ik naar huis met een grote glimlach. Trots. Op de stichting. Op het werk dat we met zoveel liefde en toewijding doen. En, stiekem, ook een beetje trots op mezelf.
Want ja… het was spannend. Maar vooral: supergaaf.
