In februari bereikte ons het bericht dat de jongste zus was overleden.
Haar lichaam kon niet meer. Te kwetsbaar, te veel wat al speelde.
Simon bleef in contact met de oudste zus.
Af en toe ging hij bij haar langs.
Met wat eten.
Even kijken hoe het ging.
Toen hij haar in april opnieuw bezocht, schrok hij.
Voor hem zat een ernstig zieke vrouw. Verzwakt.
Lopen ging nauwelijks nog.
Het brak zijn hart.
Ze spraken samen.
In eerste instantie wilde ze niet naar het ziekenhuis.
“Dat kan ik niet betalen… en hoe moet dat dan?”
Simon stelde haar gerust.
Dat we haar zouden helpen.
Dat ze er niet alleen voor stond.
Een dag later kwam de ambulance.
Ze werd naar het ziekenhuis gebracht.
Maar soms… zijn we te laat.
De volgende dag is ze overleden.
Wat restte, was er zijn.
En helpen waar het nog kon — bij een waardig afscheid.
Twee zussen.
Die elkaar zo lang overeind hielden.
Beiden kwetsbaar.
Nu weer samen.
Rust zacht.
